Het werkleven in Californië
Het werken in de VS is wel een beetje anders dan in NL. Ik begin even met wat algemeenheden, daarna zal ik wat verder uitweiden over mijn ervaringen. Werken is voor de gemiddelde Amerikaan niet alleen een manier om geld te verdienen, het is veel meer voor de meeste mensen: ze ontlenen hun status hieraan. Succesvol zijn in je werk is daarom veel belangrijker dan in NL. De mensen identificeren zich ook veel meer met hun werk. Over het algemeen denk ik dat de toewijding aan het werk groter is dan in NL, het is belangrijker om succes te hebben.
Werk- en privéleven
Naar mijn idee lopen werk en privé ook veel meer door elkaar dan in Nederland. Je kunt mensen rustig zondagavond bellen voor werkzaken. Overwerken wordt ook veel makkelijker gedaan. Er worden dus makkelijker privédingen opzij geschoven voor werkzaken. De andere kant van deze medaille is dat ze ook meer privédingen op hun werk doen als het moet.Er is ook een grotere flexibiliteit in werktijden. Mensen beginnen soms later, soms vroeger, net wat nodig is voor het werk en hoe het privé uitkomt. Maar de uren worden ruimschoots gemaakt. De kantjes eraf lopen is er niet bij. Mensen gaan ook wel eens tussendoor privédingen doen, even naar het postkantoor, bank, dingen die je vooral in normale kantooruren moet doen. Nu proberen de bedrijven ook wel te zorgen dat werknemers dat soort kleine dingen zoveel mogelijk op het werk kunnen doen. Zo is er bijvoorbeeld bij Lumileds een bank, fitnessruimtes, postzegelverkoop, automaten voor van alles en nog wat, bijv. Aspirine of pantykousen. Bedrijven waar mensen heel veel uren maken, Google bijvoorbeeld, hebben nog veel meer faciliteiten op hun campus, zoals een buitenbubbelbad, restaurants etc. Ideale bedrijven voor de workaholic, maar of het echt gezond is …...
Woon-werkverkeer
Ik kom 's ochtends tussen 8 en 9 aan op mijn werk, 2 keer in de week gemiddeld met de fiets en de rest van de keren met de auto. Silicon Valley is eigenlijk bijzonder geschikt om te fietsen. Het is er vlak, meestal niet te warm of te koud en heel belangrijk, heel vaak droog. Helaas gaat er bijna niemand met de fiets. Er is nagenoeg nergens een fietspad, je mag al blij zijn als je een fietsstrook hebt. Daarop mogen ook vaak auto's parkeren dus echt veilig is het niet. Ik fiets het grootste deel van de route op een fietsstrook langs een drukke doorgaande weg, waar de maximum snelheid 80 km/uur is. De op- en afritten zijn grotendeels heel korte in/uitvoegstroken. Ter plekke van die in/uitvoegstroken verdwijnt de fietsstrook en zit je dus tussen het gewone verkeer dat jouw pad kruist. Om het gevaar van een aanrijding te verminderen fiets ik daarom altijd zo snel mogelijk. Dus dat betekend racen! Ik heb een mooie moutain bike gekocht hier in de VS, een Cannondale Scalpel met een Lefty voorvork, voor de kenners. Hiermee kan ik in een half uur van Sunnyvale naar San Jose crossen. Daarna moet ik natuurlijk wel effe douchen, waar gelukkig ook gelegenheid voor is bij Lumileds.Als ik met de auto ga dan carpool ik met Bob. Hij werkt in Milpitas. En Lumileds ligt ongeveer halverwege Sunnyvale - Milpitas. Dus dat komt perfect uit.
Kantoorcellen
Lumileds heeft een typische Amerikaans 'cubicle' kantoor. Op 1 grote zaal zitten honderden mensen, elk in een eigen cubicle of eentje gedeeld met 2 personen. Dit is zeer ruimte-efficiënt en zorgt voor een heel goede toegankelijkheid van de mensen. Niemand verschuilt zich achter secretaresses of gesloten deuren. En zo zijn er ook veel mogelijkheden voor toevallige ontmoetingen. Daardoor zijn er ook minder formele meetings nodig.In de grote kantoorruimte van Lumileds zijn maar een beperkt aantal plaatsen aan een raam. De meesten kunnen dus niet naar buiten kijken, en je hebt dan vaak ook niet door wat het weer is die dag. Als we dan gaan lunchen, gaan we meestal buiten zitten, meestal is het heerlijk weer. Aan elke buitentafel kunnen zo'n 8 mensen zitten en elke dag zitten we met een ander groepje. Da's extra leuk, want dan hoor je over allerlei projecten en over hoe het loopt in de productie, of over nieuwe of oude klanten, of er klachten zijn, etc. En de lunches zijn hier prima, de kantine biedt elke dag diverse warme maaltijden aan, variërend van grilgerechten, ter plekke gemaakte salade, pastaschotels, Mexicaans, etc. Daarnaast kan je ook altijd zelf een salade samenstellen, zelf je broodjes smeren of voorgesmeerde broodjes (al dan niet uitgebreid tot een 'menu' met chips en (fris)drank). Ik neem meestal afwisselend zelf brood mee (en haal daarbij wat soep en/of een salade) of ik haal een lekkere warme maaltijd. Dit laatste doe ik vooral als ik op de fiets ben, dan heb ik extra trek en mijn rugzak is meestal al te vol met schone kleren en schoenen, handdoek en laptop, zodat daar geen broodjes meer bij passen.
Het werk zelf
Voor mijn gevoel is het werken hier iets minder formeel, er worden niet zoveel rapporten geschreven, niet zoveel vergaderingen belegd. En als er problemen zijn, wordt geprobeerd om ze meteen op te lossen door een beslissing te nemen. Als voorbeeld: iemand klaagde dat hij heel veel tijd moest besteden aan het bestellen van ergonomische stoelen voor operators terwijl hij zich eigenlijk met veel grotere zaken moest bezighouden. Ter plekke werd er iemand uit haar cublicle getrokken en in de vergadering getrokken en verantwoordelijk gemaakt voor de stoelen. Iedereen weet dan meteen wie verantwoordelijk is en hoe ze eruit ziet. Heel effectief en heel duidelijk. Wel krijg ik de indruk dat iets eerst een probleem/belangrijk moet worden voordat er iets aan gedaan wordt.Collega's gaan iets anders met elkaar om hier dan in Nederland. Ik weet minder van de thuissituatie van mijn directe collega's dan in NL (behalve natuurlijk van mijn Nederlandse collega's ;-). Wat mij opvalt is dat collega's vrij kort zijn in gesprekken over privedingen. Na een paar prive-zinnen gaat het meteen over in het werk-praat. Dus even 5 minuten aan iemand besteden om zijn thuissituatie te bespreken, gebeurt veel minder dan in NL. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat het de USA collega's het onderling wel doen….
Leuk voor mij was ook om eens met de Epi-ladies uit te gaan. Nee, dat zijn geen scheerapparaten, maar een clubje dames die in werken aan de epitaxy lagen van een LED. Ze vroegen mij ook mee naar een vrijdagavond-uit-eten-in-de-stad. Heel gezellig vond ik het en daar vond ik eigenlijk weer heel weinig verschil met hoe zoiets in Nederland zou gaan. Er werd redelijk veel over het werk gepraat en nog veel meer over privezaken. En ook over PROBLEMEN. Iets waar ze in de VS toch minder aandacht aan geven: probemen bespreek je niet met een ander, wel de leuke dingen die je in een weekend hebt gedaan. Iedereen wil blijkbaar graag een succesvol beeld van zichzelf geven en problemen passen daar niet bij.
<< Home