Vaarwelkom

Ons verblijf in Californie zit er op en we zijn weer teruggekeerd in de schoot van het moederland. Maar we zijn niet ongemerkt vertrokken of aangekomen. In dit weblog het verhaal en de foto's van ons afscheids- en welkomstfeest.

Op zondag 9 maart hadden we een afscheidsbarbecue georganiseerd. Uitgenodigd waren vrienden, familie en collega's. Gerard en Elies, Benno en Sandra, Serge, Herman en Joke, heel veel collega's van Gon en mijn ex-baas konden komen. Het werd een heel gezellig Amerikaans feest, met veel lekkere hapjes. Uiteraard zijn er ook foto's gemaakt.

Op woensdagochtend kwamen de verhuizers. Met drie man gingen ze inpakken terwijl wij ze moesten vertellen wat waar moest. Ik moest ondertussen ook nog mijn nieuwe mountainbike ophalen bij de winkel. Die kon nog net op de valreep mee.
De verhuizing voorbereiden was een hoop werk, terwijl we niet eens hoefden in te pakken. Maar we moesten wel alles uitzoeken op hoe het mee zou gaan: met ons in het vliegtuig, met de luchtvracht of met de zeevracht. Dus hadden we het hele huis volgeplakt met briefjes. Uiteidelijk ging het heel erg soepel en hadden ze alles in 4 uur tijd leeggehaald. We hadden 48 dozen zeevracht, 7 dozen luchtvracht en 4 koffers voor in het vliegtuig. Hier de pica's.

Op donderdag hadden ze bij Lumileds speciaal voor Gon een barbecue georganiseerd. Dat was natuurlijk super attent. En het was lekker en gezellig bikken voor iedereen. Klik op de foto rechts voor de andere foto's.

De terugvlucht was onwaarschijnlijk soepel, op mijn griep en gehoest na (arme buren). Hij duurde maar 9:50 en geen rimpeltje aan de lucht. Toch geen oog dichtgedaan.
Na aankomst waren daar mijn ouders en broer, mijn tante Astrid en haar jongste dochter Sylvia. Dat was heel gezellig. We hebben lekker een glas vruchtensap c.q. kopje koffie gedronken en een zak friet speciaal gegeten. Toen zijn we in de auto van mijn moeder naar ons huis gereden en ben ik het bed in gekropen.

Op zondag werden we verwacht bij mijn ouders thuis, rond een uur of twee. Gon haar ouders zouden ook komen en ik verwachte mijn zus en gezin ook.
Toen we aankwamen stond Miriam (mijn zus) me al buiten op te wachten. Ze gaf me de afstandsbediening van de garage en toen die openging stond daar een enorme groep familie en vrienden te wachten. In totaal waren er wel meer dan 30 mensen. Dat was een geweldige verrassing en een heel gezellig weerzien met iedereen. Miriam heeft ondertussen een mooi fotoboek gemaakt, maar de files heb ik nog niet.

Ik ben nu gelukkig weer beter en heb de eerste stappen op weg naar het ondernemersschap gezet. Ook hebben we ondertussen een leuke naam en slogan bedacht. Binnenkort meer hierover.