Home leave

Philips zorgt goed voor z’n expats: na een jaar verblijf in den vreemde krijgt je een ticket naar huis. Ik was een half jaar geleden al in Nederland geweest voor een symposium, maar voor Bob was het de eerste keer na 12 maanden USA. En het was fijn om weer thuis te zijn. We hebben zo veel mogelijk familie en vrienden proberen te zien: deels door ze te bezoeken en deels door een feestje te organiseren. We hebben natuurlijk lang niet iedereen kunnen zien, o.a. doordat een aantal mensen nog op vakantie was.

Het was fijn thuiskomen. Bob’s moeder Joke en broer Marc stonden op Schiphol ons op te wachten en we hebben samen heerlijk ons eerste kopje Nederlandse koffie (thee voor Bob natuurlijk ;-) gedronken. Dat had ik wel gemist. En daarna begon natuurlijk het grote bijkletsen. De eerste dag bij Bob’s ouders en de tweede dag bij mijn ouders.
En toen was het tijd om naar huis te gaan, naar Eindhoven. Dat was heerlijk thuiskomen, ons huis zag er schitterend schoon en fris uit en de tuin zag er nog beter uit dan dat we het achtergelaten hadden. Je kan zien dat mijn ouders het met liefde hebben onderhouden.

De eerste paar dagen waren vooral gevuld met Lumiramics vergaderingen, in Eindhoven, Maarheeze en Aken. Maar goed dat ik een huurauto had (onze lease-auto hebben we natuurlijk weg moeten doen). Helaas was het wel een Opel Astra. Daaraan valt nog wel het een en ander te verbeteren; we vonden het een bonkige auto. Maar hij bracht ons veilig en goed op onze bestemmingen dus we zullen niet klagen.

Het weer was echt Nederlands, lekker veel buien maar ook regelmatig zon. De eerste paar dagen was het echt somber weer, gelukkig werd het later wel mooier en kon ik zelfs een korte broek aandoen.

De eerste zaterdag, in de loop van de middag, hadden we een Amerikaanse fuif gepland, compleet met BBQ en allerlei lekkere gerechten die iedereen mee had genomen. Dat was kletsen en smullen geblazen (ik heb niet alles kunnen proeven, maar van wat ik heb geproefd vond ik de fruittaart van Gerben en de couscous van Vicky en Christoph het allerlekkerste!). Gelukkig werkte het weer ook goed mee; het was lekker weer om buiten te zitten en toen de BBQ was afgelopen, ging die moeiteloos over in een kampvuurtje. Een klein miezerbuitje heeft ons even onder de boom en in de serre gejaagd, maar het was al snel weer droog. Helaas was het natuurlijk te snel afgelopen (een mens moet ook slapen, ik weet het) maar het was erg geslaagd.

Zondag hebben we wat geklust en de tweede week was voor mij deels ADL en deels thuis. Bob had het wat lastiger: die mocht op afstand lastige gesprekken voeren met zijn baas. Bob zou namelijk aan het eind van onze NL trip naar Zuid-Afrika (eindelijk) om de mensen te ontmoeten waarmee hij al een jaar samenwerkt. Dat ging echter weer niet door op het laatste moment, en dat is voor Bob niet te accepteren. Ben benieuwd wat dat gaat opleveren voor Bob de komende weken. We zullen wel zien.

Anyway, we hebben ook nog flink wat familie bezocht in de laatste week. Heerlijk om iedereen weer te zien na zo’n lange tijd. Helaas hebben we wederom niet iedereen kunnen zien die we hadden willen zien, We hebben wel ons best gedaan.

Ik ben ook weer twee keer naar turnen geweest, wat was dat heerlijk. We hebben sinds een paar maanden een enorm mooie turnhal: alle toestellen zijn er, met meer matten en valkuilen dan je had kunnen denken. Ik heb hier weer enorm van genoten (ondanks de spierpijn….), zowel om te turnen alsook om hier ook weer vrienden en kennissen te zien.

De tweede zaterdag was het weer feest: de bruiloft van Leo en Ilse, onze buren. Dat was erg leuk en gezellig. En ook lekker; we hebben ‘s avonds heerlijk gedineerd en de wijnen bij het eten waren door hun zelf uitgekozen en meegenomen uit… Italie natuurlijk. Helaas was ik de Bob, dus ik heb me beperkt tot een beetje proeven. En de zondag was een klusdag: Bob was bezig met het uitbreiden van onze beveiligingsinstallatie en ik heb een automatische bewatering aangelegd voor alle planten in de serre. Veel te laat waren we klaar, we hebben onze koffers snel volgepropt en zijn ‘s avonds laat naar Veenendaal gereden om van daaruit maandagochtend vroeg de file in te duiken en naar Schiphol te gaan.
Files waren er wel, tjongejonge, meer dan een uur hebben we stilgestaan of slechts stapvoets gereden. Maar we waren op tijd op schiphol. Nu zitten we in het vliegtuig en we komen straks in SFO aan, het zonnetje zal vast schijnen.
En helemaal leuk: Gerard komt ons ophalen vanaf het vliegveld. Dat is pas gezellig en fijn thuiskomen………jullie horen het al….we hebben twee thuizen nu….en zo voelt het echt: we voelen ons thuis in Eindhoven en in Sunnyvale. We voelen ons erg rijk hiermee. En dit is alleen mogelijk door jullie allemaal, vrienden en familie. Zonder jullie was dit allemaal niet mogelijk en hadden we slechts twee huizen om in te wonen. Dus ik sluit deze weblog af met een dankjewel voor jullie allemaal.

Kijk hier voor onze foto's. Let ook op de foto's van de ingestorte brug in Minneapolis.