Werkperikelen

Om maar met het belangrijkste nieuws en de deur in huis te vallen, ik heb ontslag genomen bij mijn werkgever. Het zat er al een poosje aan te komen, maar vorige week maandag heb ik de knoop doorgehakt. Ik zal het verhaal vanaf het begin vertellen.

Ik was de Software Quality Manager voor een kleine (48 man) producent van apparatuur voor industriële netwerken. Mijn taken waren o.a. het bedenken en implementeren van verbeteringen in het ontwikkelproces en het prioririseren van de activiteiten van de ontwikkelaars. Alle ontwikkelaars zitten in het buitenland (8 in Zuid-Afrika, 2 in Canada en 1 in Engeland). Helaas had ik de luitjes in ZA nog nooit ontmoet. In de laatste maanden hadden we een aantal keren gezien dat ik niet precies wist hoe zij werken en zij niet wisten wat mijn voorstellen precies voor doel hadden of hoe ze geïmplementeerd moesten worden. Het was dus hoog tijd voor een bezoek.

De ultieme gelegenheid leek zich voor te doen toen we 4 weken geleden in Nederland waren. Daarom hadden mijn baas en ik voor de reis afgesproken dat ik in Nederland een ticket zou kopen om een bezoek aan ZA te brengen. Toen ik echter na een paar dagen een ticket kocht en hem daarover mailde, was hij ineens boos en zei hij dat ik het nog had moeten overleggen.
Ik vertelde hem dat ik me het anders herinnerde en hij liet het er toen bij. Maar helaas, een paar dagen later belde hij dat hij de reis afblies. Ik protesteerde hiertegen en schreef hem dat weekend een email waarin ik het belang van de reis uiteenzette. Helaas reageerde hij met een mail waarin hij mij alleen maar verwijten maakte (voornamelijk zaken m.b.t. de communicatie, waar ik nu juist voor naar ZA wilde :-< ).

In de maanden ervoor was het doorvoeren van verbeteringen in ons ontwikkelproces steeds moeilijker geworden, omdat mijn baas steeds vaker zei dat de ontwikkelaars er geen tijd voor hadden. Zelfs dingen als het schrijven van een projectplan of een document review waren al teveel moeite. Ik had steeds meer het gevoel dat ik aan het pappen en nathouden was, niet echt motiverend. Vandaar dat die trip naar ZA zo belangrijk was. Ik nam toen het besluit om weg te gaan en wat anders te gaan zoeken.
Maar eenmaal in de VS was hij zeer positief en deed van alles om mij binnen te houden. We spraken af dat ik het nog een paar weken zou proberen.
Helaas kwam er van de gemaakte afspraken niet veel terecht en na twee weken had ik het helemaal gehad. Gelukkig begreep hij het wel toen ik vertelde dat ik weg ging. Maar, heel amerikaans, het was gelijk de laatste dag. Dus de volgende dag kon ik al van mijn vrijheid genieten. :-) En ik ben natuurlijk aan het nadenken over hoe ik de rest van de tijd hier ga besteden. Er komt vast wel iets leuks, er is hier genoeg te doen.